Pazar sabahı başlayan ve tüm günüme, tat katan, renk veren ve ruhuma huzur, bedenime kuvvet, bir yürüyüş yaptım. Toplam 23 kişilik doğasever bir ekiple birlikte. Öncelikle teşekkürler hepinize :)
Artıyaşamın aracını gördüğümde, çok sevdiğim dört arkadaşım vardı yanımda. Dönüşte, 18 kişi daha "ARTI" olarak katıldı hayatıma... "Hoş geldiniz" :)
Araçta, çekingen ve uyku mahmuru bir "GÜNAYDIN" dı karşılayan bizi. Yürüyüş sonunda, alkışlarla uğurlandık. Galiba sevdirdik kendimizi :)
Yolculuğumuzun ilk molası, çay molası. Sonra doğruca, Çankırı sınırında bulunan Dodurga Bölgesine. Serin bir sabah karşıladı bizi, giyindik... Patika ve eğimli bir yolda ilerlemeye başladık. Güneş, önce kıyafetlerimizi sonra da bedenimizi ısıttı, soyunduk. Yürüyüşümüz boyunca iklim şartlarına ayak uydurduk bol bol. Bir giyindik bir çıkardık üzerimizdekileri. Eee ne de olsa, pek yakında MERHABA diyeceğiz sonbahara...
Sonbahar geledursun yavaş yavaş, kökleri yosunlarla kaplanmış ve "ben yeşil kalacağım" diyen çam ağaçlarının içerisine daldık sonra. Bir gün önce yağmur yağmış, mis gibi kokan bir hava var burada. Yerlerde kozalaklar, şimdiye kadar gördüğüm en minik hem de en minik kozalaklar :) Bir tane alayım dedim ve yeni bir şey öğrettiler bana. Doğalı, doğadan asla koparma!
Karıncalar yuva yapmış, bünyelerine inat, devasa boyutta. Takdir etmeyi öğrendim sonra.
Ormanda çok fazla mantar yoktu, tek tük işte. Önemli değil... Zaten çooook mantar gördüm ben ömrüm boyunca. Sonra, yemyeşil bir mantar çıkıyor karşımıza. Ben hiç yeşil mantar görmedim ki hayatımda. Aldığım ders; "Öğrenmenin yaşı yoktur ve en cüüzeel :) renkler doğada"
Bir minik moladan sonra, yemek molası diyor, liderimiz İlker ve artçımız Aysu bizlere... Ne güzel, ne anlamlı bir cümledir o öyle :) Çam ağaçlarının arasında, çam yaprakları soframız ve çantamız, sırt arkalığımız. Yemek sonrasında ise, yumuşacık yastığımız. Bir ses geliyor kulağımıza, Hayır, kuş sesi değil bu. Rüzgâr sesi de değil veya ağaçlardan düşen yaprakların çıkardığı ses. Biliyoruz, tanıyoruz bu sesleri biz çünkü. Yabancı bir ses bu bize. "Yemeğimi getirmeyi unutmuşum" Sonra herkes bir şeyler verme telaşında bu, sempatik ve doğasever hanımefendiye. Bir şey daha öğreniyorum burada; "Doğada hiç kimse aç kalmaz! ve ne güzel şeydir paylaşmak "
Mola bitti. Yürüyüşe devam ve ellerimizde doğal-ağaç batonlarımız, sonrasında iyi bir fotoğraf malzemesi olacak bizlere.
Çamlarla kaplı ormanların ardından, sarı sarı ve çok sarı otlarla çevrilmiş bir bozkır karşılıyor bizleri. Sarılığın ve kuruluğun arasında, parça parça bataklıklar ve içlerinde kurbağalar, su canlıları. Şaka mı bu dedirtiyor insana... Tabi ki hepimizin parmakları deklanşörlerde. Sonrasında fotoğraflara bakılsa da doya doya, bir şey daha öğretiyor bu yürüyüş bana; "Doğayı seyretmek değil uzaktan, hissetmektir önemli olan ve doğayı yaşatmak içinde!"
Sırtımızda gittikçe ağırlaşan sırt çantalarımız, sapsarı bir sarı boyunca, yürüdük yürüdük ve yürüdük. Artık her şey sarı gözlerimizde. Canım arkadaşım minicik bir çanta almış yanına. Bizimkilerin yanında minik ve minik ötesi aslında. Hepimizden önce çıkarttı ihtiyaçlarımızı, çözümsüzlük anında. Ve bir şey daha öğretti bu durum bana; "Önemli olan boyutu değil, neleri barındırdığıdır içinde" Çantasını ilk gördüğüm zaman güldüğüm için özür dilerim dostumdan :)))
Yürüyüşümüz değişti. Eski asaletinden eser yok. Yan yan gidiyoruz. Fotoğraflarımız bile yampiri yampiri artık. Hey gidi günler hey, neydik ne olduk dedirtiyor bizlere... Yorulduk, İlkeeeeeeeer MOLA!!! Az biraz daha sabredin diyor bizlere. Sebep? Molamız minicik bir derenin dibinde.
HARİKASIN İLKER HARİKA!!! :)
Moladan sonra, sıra geldi sulu yürüyüşlere. Sanki daha bir canlılık var ekibin yüzünde. Öğrendiğim şey; "Su hayattır!"
Dere kenarındayız şimdi, saat öğleden sonra bilmem kaç civarında. Çok da umurumda değil, yürüyüşümüz çabuk bitmesinde. Yine de, "güneşe bakarak saat tahmini yapmak" artık en kısa sürede öğrenilecekler listemde. Sağımızda solumuzda rengarenk çiçekler ve çeşit türlü bitkiler, tabiat canlıdır ve doğa yaşar dedirtiyor bizlere. Bir şey de burada öğreniyorum; "Doğada gördüğün her ot yenilmez, naneye benzese de" :)))
Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor. Renkleri dönmeye başlamış bile. Haaaaydiiiii, sarı ve turuncunun her çeşidi burada. Minik bir dere akıyor yamacımızda ve bir ağaç, tam oturak pozisyonunda şekil almış. Doğada, doğal bir oturak. Oturuyoruz dostlarımla ağacın üzerine, meditasyon havasında, baş parmak ve işaret parmağımız birleşmiş, diğer üçü birbirine yapışmış vaziyette. Haydi diyorlar gözlerinizi de kapatın çekelim fotoğrafınızı öylece. Kapatmak ne mümkün, manzara harika :) Sonrasında, fotoğraf makinasından, bilgisayarımıza yansıyan, gözleri açık bir meditasyon pozu olsa da, manzarayı görseniz siz de hak verirdiniz bizlere.
Ve bir köyde noktalanıyor yürüyüşümüz. İnekler geçiyor sağımızdan solumuzdan. Saman balyaları etrafta ve minik bahçelerde sırık fasulyeler. Köy evlerinin kapıları, kocaman kocaman ve ilginç anahtarlar var üzerlerinde. İlginç olanlar bizleriz belki de :)) "Kuzum, turist misiniz siz? " dedi teyzemin birisi bize. Sonra Eti puflarımızı da yedik... Hak ettik biz bunu galiba.
VE dönüş vakti. Aracımızın içerisinde gün boyunca çekmiş olduğumuz fotoğrafları izliyoruz. İzlemesi bile ne çooook eğlenceli. Sıcak bir çorba molasından sonra, herkes doğru yuvasına. Bir pazar ancak böyle güzel geçerdi bence.
Sadece minik bir sitemim var, liderimiz İLKER ve artçımız AYSU' ya.
İlk gördüğüm andan itibaren ne çok güvenmiştim ben size. Hani, bu kadar çok yormayacaktınız bizi. O kadar sıcaktı ki muhabbetler ve bazen de kahkahaya dönüşen samimi gülümsemeler, yüz kaslarım ağrıyor hala... Söz vermiştiniz, hani fazla yormayacaktınız bizi.
Teşekkürler ikinize de :)))
Gül BOCUTOĞLU DÖLEK
Yorumlar
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için.